علاوه بر قیمت بنزین، یکی از مخرب ترین چیزها در مورد زندگی در لس آنجلس این است که شاهد خرید، تخریب و تخریب مشاغل و ساختمان های دوست داشتنی باشیم و غول های آپارتمانی “لوکس” بی روح یا کافی شاپ های زنجیره ای جایگزین شوند. من فقط برای بخش بهتری از یک دهه زندگی کرده ام. با این حال، حتی من دیده‌ام که سینماهای افسانه‌ای مانند Cinerama Dome برای زندگی‌شان می‌جنگند، بارهای غواصی مؤسساتی مانند Good Luck Bar درهایشان را بسته‌اند، و جواهرات معماری Googie مانند رستوران خانوادگی دینا مجبور به تغییر مکان شده‌اند.

اگر به حفظ معماری تاریخی و محافظت از مادران و مادران اهمیت می دهید، لس آنجلس می تواند مکانی دلخراش برای زندگی باشد. اما هرازگاهی یک برد به دست می آوریم.

در 26 ژوئن، متولیان طراحی کلاسیک کالیفرنیا و دوستداران فیلم های قدیمی هالیوود در شادی و آرامش جمعی شرکت کردند، زیرا شورای شهر لس آنجلس به اتفاق آرا به تعیین خانه سابق مرلین مونرو در برنت وود به عنوان یک بنای تاریخی-فرهنگی رأی داد.

آینده این باغ چهارخوابه اسپانیایی به سبک استعماری در سال گذشته در هاسیا بوده است، زیرا همسایگان همسایه، وارث برینا میلشتاین و همسرش، روی بانک، تهیه کننده تلویزیون واقعیت، این ملک را در جولای گذشته به قیمت 8.35 میلیون دلار خریداری کردند. به آنها مجوز تخریب با برنامه هایی برای توسعه املاک فعلی خود به ملک اعطا شد. خبر این مجوز با ناباوری گسترده مواجه شد و باعث شد تا شورای خانم تراسی پارک اقدام سریعی انجام دهند. او اقامت موقت در مجوز تخریب را تضمین کرد و تلاش هایی را برای حفاظت از اقامتگاه در حرکت از طریق تعیین بنای تاریخی-فرهنگی انجام داد.

مونرو این خانه را که در سال 1929 ساخته شد، در سال 1962 به قیمت 75000 دلار خریداری کرد. این تنها خانه ای بود که او تا به حال داشت، زیرا پس از طلاقش از آرتور میلر آن را خرید. او به طرز غم انگیزی تنها به مدت شش ماه در آنجا زندگی کرد تا اینکه در 5 آگوست همان سال در خانه در اثر مصرف بیش از حد دوز در خانه درگذشت، تنها در 36 سالگی.

این ملک نسبتاً ساده و یک طبقه با مساحت 2900 فوت مربع از زمانی که مونرو در آنجا زندگی می کرد دستخوش تغییرات و نوسازی شده است و در بیش از 60 سال گذشته بین 14 مالک مختلف عبور کرده است. از جمله این تغییرات می توان به اتصال مهمانخانه به سازه اصلی و تعمیرات اساسی حمام و آشپزخانه اشاره کرد. علی‌رغم این تغییرات، جذابیت و اصالت اصلی خانه دست نخورده باقی می‌ماند – پنجره‌های دیواری، کف کاشی‌های سفالی و سقف‌های چوبی – و مستحق محافظت هستند.

پس از اطلاع از مجوز اولیه تخریب، ساکنان برنت‌وود، آنجلنوس و طرفداران مونرو در همه جا به صدا در آمدند تا خواستار حفظ خانه شوند و پیروز شده‌اند.

شورای زن پارک در یک سخنرانی پیش از این گفت: «از دست دادن این قطعه از تاریخ، تنها خانه‌ای که مونرو داشته، ضربه ویرانگری برای حفاظت از آثار تاریخی و شهری است که کمتر از 3 درصد از نام‌گذاری‌های تاریخی با میراث زنان مرتبط است.» رای به لطف تلاش‌های او و حفاظت از لس‌آنجلس و حمایت از جامعه، بخش مهمی از میراث مونرو و یک لس‌آنجلس گذشته پایدار خواهد ماند.

منبع: printmag