این پست مهمان توسط مجید عباسی، مدیر طراحی استودیو عباسی، یک استودیو فعال بین المللی مستقر در تهران و تورنتو است.

مصطفی اسداللهی از اولین فارغ التحصیلان رشته طراحی گرافیک در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال 1355 بود. اسداللهی برخلاف نسل قبلی طراحان گرافیک که عمدتاً فارغ التحصیلان نقاشی بودند، در رشته طراحی گرافیک به صورت آکادمیک تحصیل کرد، البته قبلاً نقاشی خوانده بود. در دانشکده هنرهای زیبای تهران. اسداللهی از اساتیدی چون مرتضی ممیز و جلال شباهنگی در رشته طراحی گرافیک و اساتیدی چون کارل شلمینگر، روئین پاکباز، سیما کوبان، ویولت متهده و پرویز تناولی که مبانی هنر را تدریس می کردند، تأثیر پذیرفت. او آن دوره را اینگونه توصیف می کند: «بخشی از تمرینات در دانشگاه مربوط به عبارات ناب و ضروری طراحی گرافیک بود که در آنجا به دنبال مفاهیم بودیم. در آنجا به طراحی گرافیکی ساده و بدون تزئین علاقه پیدا کردم: کمترین فونت و رنگ برای بهترین بیان.» پس از آن، طراحی گرافیک اسداللهی از هندسه متاثر از مدرنیسم و ​​ساخت‌گرایی بهره می‌گیرد. رویکرد پالایش شده او بعداً هنر کلاسیک ایران را در بر گرفت و او را به یکی از منحصر به فردترین و مشهورترین طراحان گرافیک ایران تبدیل کرد.

در جهت عقربه های ساعت، از سمت چپ بالا: (1) پوستر، نهمین دوسالانه بین المللی پوستر تهران، 2007; (2) لوگو، دوسالانه بین المللی پوستر تهران، 1383; (3) پوستر، هفته کتاب، 1372; (4) لوگوتایپ، هفته نامه کلمه، 1371; (5) لوگوتایپ، شبکه بین المللی خبر، 2001

تأثیر مصطفی اسداللهی در زندگی من نشان دهنده طبیعت سخاوتمند و شخصیت حرفه ای او به عنوان مربی، طراح گرافیک، دوست و همکار است. هر سه نقش دارای اولویت یکسان هستند. همانطور که نقش او به عنوان یک طراح از اهمیت خاصی برخوردار بود، نقش او به عنوان یک معلم و همکار به همان اندازه مهم بود. زیبایی‌شناسی اسداللهی، که از سه شکل اصلی استفاده می‌کرد، باعث می‌شود هر کدام را جنبه‌ای از تأثیر او بدانم: مربع‌هایی که نماد نقش او به‌عنوان یک مربی است، مثلث‌هایی اشاره به هویت او به‌عنوان یک طراح، و دایره‌هایی که شخصیت حرفه‌ای او را در بر می‌گیرند.

اساسی ترین رابطه من با مصطفی اسداللهی به مربیگری او مربوط می شود. او یکی از تأثیرگذارترین، منضبط‌ترین و تواناترین مربیان دوران تحصیلم در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در دهه 90 بود. با وقف نزدیک به سه دهه از زندگی حرفه ای خود به آموزش، اشتیاق او به تدریس، توجه به نیازهای هر دانش آموز و حمایت از رشد آنها آشکار بود. او یک مربی محبوب بود. کلاس‌های او، به‌ویژه کلاس‌های طراحی پوستر و بسته‌بندی، خاطرات خوبی از تحصیل من در اوایل دهه 1990 است. اسداللهی در طراحی گرافیک استراتژی، نظم و ساختار را الگوبرداری کرد که تاثیر قابل توجهی بر کار من گذاشت. تألیف سه کتاب از مجموعه «مبانی طراحی گرافیک برای ارتباطات بصری»، از جمله طراحی گرافیک محیطی (2016)، زبان و بیان تصویر (2018)، و طراحی پوستر (2022)، حاصل بیش از پنج دهه فعالیت است. تدریس و تجربه حرفه ای

با پیروی از طراحان بزرگی چون صادق بریرانی، مرتضی ممیز، قباد شیوا، محمد احسایی، فرشید مثقالی و ابراهیم حقیقی، مصطفی اسداللهی را به عنوان یک طراح گرافیک برجسته یافتم. در ابتدا، کارهای او را بیش از حد سفت و سخت می‌دانستم، اما وقتی با دیدگاه او بیشتر آشنا شدم، متوجه شدم که او یک طراح گرافیک است که شبیه به طراحان قبل یا بعد از آن نیست. یکی از درخشان ترین آثار او، پوستر پنجمین نمایشگاه دوسالانه آثار طراحان گرافیک ایران (۱۳۷۵)، به من کمک کرد تا عمق دیدگاه او را به عنوان یک طراح گرافیک درک کنم. در پوستر، درخت سادگی و پیچیدگی بصری را متعادل می‌کند، که اشاره‌ای به پویایی حرفه طراحی گرافیک است. این اثر چشمان من را به شاهکارهای پوستر قبلی او باز کرد – مانند نمایشگاه فرهنگی ایران در آلماتی (1992) و آثار بعدی مانند پوستر هفته کتاب (1997). اسداللهی همچنین لوگوهای قابل توجهی برای شرکت ها و موسسات مختلف از جمله بیمه آسیا (1990)، شبکه بین المللی خبر (2001) و دوسالانه بین المللی پوستر تهران (2004) طراحی کرد که پس از گذشت نزدیک به سه دهه، همچنان تازه، موثر و مرتبط باقی مانده است.

منبع: printmag