چیز دیگری در آمریکا به اندازه یک سالن بولینگ نوستالژیک نیست. از آن بچه‌های دهه 90 مانند من که با شرکت در جشن تولدهای بولینگ در مراکز خرید در حومه شهر بزرگ شده‌ام گرفته تا آن‌هایی که دوران دبیرستان را در خیابان‌های محلی به یاد می‌آورند، بزرگ شدن در ایالات متحده به معنای احترام صمیمانه برای مردم است. موسسه سالن بولینگ

سبک خاص و زیبایی شناسی معماری سالن بولینگ برای عرفان آنها، که در ابتدا در اواسط قرن کالیفرنیا پس از جنگ جهانی دوم توسعه یافت، در تلاش برای ترغیب افراد بیشتری به مسیرها، مرکزی است. کافی است بگوییم، این استراتژی با شکوفایی سالن‌های بولینگ در سراسر کشور جواب داد. تاریخچه این رونق سالن بولینگ به زیبایی حفظ شده و در کتاب جدیدی از انتشارات شهر آنجل از کتابخانه عمومی لس آنجلس، Bowlarama: The Architecture of Mid-Century Bowling، بیان شده است.

بولاراما که توسط محافظان لس آنجلس و سردبیر ارشد مجله لس آنجلس، کریس نیکولز، همراه با مورخ، مدافع، و رئیس سابق موزه هنر نئون، آدرین بیوندو، نوشته شده است، شور و جلال فرهنگ کوچه بولینگ اواسط قرن را از طریق باغچه در بر می گیرد. عکس‌ها، کارهای موقتی و معماری دست‌کشیده رندرها

سبک معماری به نام معماری گوگی، نگاه غالب این دوره از طراحی سالن بولینگ بود که با اشکال، مصالح، تابلوها و موارد دیگر در عصر فضا مشخص می‌شود که برای جلب توجه و جذب تماشاگران به کار می‌رود. سال گذشته، من با خود نیکولز به عنوان راهنمای تور کاریزماتیک، توری از آثار معماری گوگی که در لس آنجلس باقی مانده است، انجام دادم. با توجه به تسلط Googie در لس آنجلس در دهه‌های 50 و 60، جای تعجب نیست که این شهر به عنوان کانونی برای دیوانگی در سالن بولینگ اواسط قرن که در Bowlarama به تصویر کشیده شده بود، عمل کرد.

برای گیمرها و علاقه مندان به معماری، Bowlarama یک کتابخانه خانگی است که باید داشته باشد. بسیاری از سازه‌های خط بولینگ پس از سقوط شوق در سال 1962 دیگر با ما نیستند. Bowlarama یک رکورد تاریخی مهم است که به زنده نگه داشتن آنها کمک می کند.

تصویر قهرمان بالا: کووینا کاسه با شکوه گوگی (1956، پاورز، دالی و دروزا)، اندکی پس از تکمیل آن در سال 1956، نقطه عطفی در حومه های جدید بود. (اعتبار عکس: چارلز فینیکس)

منبع: printmag