میله‌های یک شهر، شهر یا محله به‌عنوان پنجره‌های مناسبی به جامعه عمل می‌کنند که مردم، ارزش‌ها، سبک، تاریخ و موارد دیگر را در داخل دیوار منعکس می‌کنند. عکاسان جیمز و کارلا موری از این قدرت میله‌ها در آخرین کتاب خود که شهر نیویورک را مستند می‌کند، با عنوان میله‌های بزرگ شهر نیویورک: 30 مؤسسه نوشیدنی مورد علاقه منهتن استفاده کرده‌اند. پس از انتشار Store Front NYC: Photographs of the City’s Independent Shops، گذشته و حال در این زمان در سال گذشته، این جدیدترین عنوان بر روی 30 بار در منهتن بزرگنمایی می‌کند که شامل عکس‌های فوری و داخلی هر یک به همراه گزارش‌های نوشته شده از روزنامه‌نگار Dan Q است. دائو

به‌عنوان دوستدار انواع بارها، میخانه‌ها، غواصی‌ها، اسپیکرها و کوکتل‌ها، مشتاق بودم درباره این آخرین تلاش موری‌ها بیشتر بیاموزم و نسخه شخصی خودم را به دست بیاورم. پاسخ این زوج به سوالات من در مورد بارهای بزرگ شهر نیویورک در زیر آمده است.

ما تصمیم گرفتیم کتابی را منتشر کنیم که بارهای شهر نیویورک را برجسته کند زیرا آنها را قلب فرهنگ و محله‌های شهر نیویورک می‌دانیم. از لحاظ تاریخی، کافه‌ها همیشه محل‌های ذوب و مکان‌هایی بوده‌اند که در آن افراد با هر پیشینه و فرهنگ می‌توانند در کنار هم قرار بگیرند و داستان‌هایی را در حین لذت بردن از نوشیدنی به اشتراک بگذارند، و روابط اغلب از آنجا شروع می‌شود. برای بسیاری از ساکنان نیویورک، بار محله آنها به عنوان خانه ای دور از خانه عمل می کند، جایی که مردم می توانند انتخاب کنند که با هم تنها باشند.

برای بسیاری از ساکنان نیویورک، بار محله آنها به عنوان خانه ای دور از خانه عمل می کند، جایی که مردم می توانند انتخاب کنند که با هم تنها باشند.

ما همچنین نیاز به مستندسازی این مکان‌های خاص را احساس می‌کنیم، شبیه به کارهایمان که در کتاب قبلی‌مان، «فروشگاه مقابل نیویورک: عکس‌های مغازه‌های مستقل شهر»، گذشته و حال، نشان داده شده است، زیرا بسیاری از بارهای محبوب در سال‌های اخیر مجبور به تعطیلی شده‌اند. فشارهای اقتصادی و تغییرات سریع جمعیتی محله.

ما به عکاسی داخلی خود از بارها با هدف ثبت جوهر هر مکان و همچنین شامل جزئیات اغلب نادیده گرفته شده، به ویژه مواردی که حتی بازدیدکنندگان معمولی ممکن است از دست داده باشند، نزدیک شدیم. ما یک عکس تثبیت کننده اضافه کردیم، که اغلب نمای کلی فضا را در حین عبور از در نشان می داد، و همچنین از مناطقی که مشتریان بیشتر وقت خود را هنگام نوشیدن می گذرانند، چه در خود بار یا در یک غرفه یا میز خاص، عکس گرفتیم.

ما از هر نوار فقط با استفاده از نور موجود عکاسی کردیم، بدون اینکه تجهیزات اضافی را داخل آن بیاوریم تا عکس‌های ما نمایانگر شکل ظاهری نوار در طول یک بازدید معمولی باشد.

ما همیشه به دنبال جزئیات معماری جالبی هستیم، از جمله کارهای چوبی دست ساز مانند بالکن چوب ماهون با طرح چهار ورقه ای داخل کمپبل، شیشه های رنگی و نوارهای پشتی ساخته شده توسط تیفانی در کافه پیتر مک مانوس، و حتی ادراراب های چینی به ارتفاع شانه در حمام مردانه در بار و رستوران Old Town.

ما همچنین لنز خود را بر روی بسیاری از اقلام آویزان شده به دیوارها و از سقف میله‌ها متمرکز کردیم، زیرا آنها بینشی از تاریخچه بار ارائه می‌دهند، از جمله استخوان‌های بوقلمون آویزان در خانه McSorley’s Old Ale و مجوزهای سالن قدیمی در کافه Fanelli.

در انتخاب کافه‌هایی که در نشریه خود بگنجانیم، تصمیم گرفتیم فقط بر ناحیه منهتن تمرکز کنیم و بر مؤسسات تاریخی، سخنرانان سابق که نوشیدنی‌های الکلی غیرقانونی در دوران ممنوعیت می فروختند، و همچنین بارهایی که در فیلم و ادبیات جاودانه شده بودند، تمرکز کردیم.

علاوه بر این، بسیاری از مکان‌ها و بارهای غواصی کمتر شناخته شده از جمله Rudy’s Bar & Grill، یکی از آخرین بارهای مقرون‌به‌صرفه «مرد کارگر» شهر را به نمایش گذاشتیم. البته، مکان‌های قابل توجه متعددی وجود داشت که دوست داشتیم آن‌ها را بگنجانیم، اما آن‌ها باید منتظر کتاب دیگری باشند!

منبع: printmag