استوارت سمپل هرگز از موضع گیری خود ابایی نکرده است. سنگ بنای اخلاق او به عنوان یک هنرمند ایستادگی در برابر بی‌عدالتی‌ها در دنیای هنر بوده است، مانند اینکه برخی از رنگ‌های دارای علامت تجاری در دسترس همه باشند و مبارزه با آنیش کاپور از بدنامی Vantablack. اخیراً، سمپل هدف خود را برای فراخوانی «معماری خصمانه» در سرتاسر لندن قرار داده است و با TBWA در یک کمپین تکان دهنده و در عین حال انتقادی OOH همکاری می کند.

معماری خصمانه یک عنصر طراحی در یک فضای عمومی است که هدف آن دور نگه داشتن مردم است. این در درجه اول تلاشی است که جامعه بی‌خانمان را هدف قرار می‌دهد و خوابیدن و به سادگی وجود را حتی برای چنین گروه آسیب‌پذیر و تحت حمایت چالش‌برانگیزتر از آنچه که قبلاً وجود دارد، می‌کند.

سمپل همیشه متفکر و پرشور به چند سوال من در مورد کمپین آگاهی بخشی پاسخ داد و بدی های معماری خصمانه را روشن کرد و چرا احساس می کرد مجبور به انجام کاری در مورد آن بود.

به عنوان مثال می توان میخ هایی را در یک درب نصب کرد تا افراد بی خانمان نتوانند در آنجا بخوابند. یا استفاده از صدای بلند در مرکز شهر که جوانان می توانند بشنوند اما افراد مسن نمی توانند بشنوند، که برای جلوگیری از اسکیت بورد استفاده می شود. این می تواند یک میله فلزی روی یک نیمکت باشد تا کسی نتواند روی آن بخوابد.

من دوست دارم آن را «طراحی خصمانه» بنامم، زیرا آن را به‌عنوان براندازی طراحی می‌بینم، و وقتی از آن به عنوان معماری یاد می‌کنیم، به ساختمان‌ها فکر می‌کنیم. من به آن بیشتر به عنوان انحراف خلاقیت فکر می کنم، چیزی که علیه بشریت استفاده می شود و تمایل دارد در چیزهایی مانند مبلمان خیابان ظاهر شود.

[طراحی خصمانه] انحراف خلاقیت است، چیزی که علیه بشریت استفاده می شود.

من معتقدم شهرها، شهرها، خیابان های بزرگ و مراکز مدنی ما واقعاً مهم هستند. آنها فضاهای اجتماعی هستند که همه ما از آنها استفاده می کنیم و به طور فزاینده ای خصمانه می شوند. به عنوان یک هنرمند و یک طراح، همیشه تمام تلاشم را کرده‌ام تا از استعداد کمی که دارم برای بهبود اوضاع برای مردم و حل مشکلات استفاده کنم. طراحی خصمانه برعکس آن است. استفاده از خلاقیت برای آسیب رساندن است.

من می خواهم آگاهی را افزایش دهم زیرا طراحی خصمانه می تواند نامرئی باشد تا زمانی که متوجه شوید به چه چیزی نگاه می کنید. در دید آشکار پنهان می شود. وقتی آن را ببینید و بدانید به دنبال چه هستید، به معنای واقعی کلمه آن را همه جا می بینید. وقتی از چیزی آگاه شدیم، شروع به تغییر آن می کنیم. من شهرها و شهرک‌های زیادی را دیده‌ام که در حال حاضر تغییر مسیر داده‌اند، زیرا آنها موضوع را درک می‌کنند و می‌دانند که با ایجاد فضاهای بی‌رحمانه از بین نخواهند رفت.

هرچه عموم مردم این را بیشتر درک کنند، رهبران ما بیشتر تحت فشار خواهند بود تا از انجام آن دست بردارند. امیدوارم در آینده به جای استفاده از طراحی برای انتقال مشکل به جای دیگری، به دنبال راه حل های مناسب برای بی خانمانی و رفتارهای ضد اجتماعی باشیم. من می‌خواهم فضاهای عمومی ما را فراگیر، دلسوز و مفید ببینم.

من با یک شهر بزرگ ایالات متحده کار می کردم و یکی از کارهایی که انجام می دادم طراحی یک ایستگاه قطار بود. من خودم را در جلسات کاملاً بوروکراتیک با مقامات ترانزیت دیدم. طولی نکشید که آنها شروع به تلاش برای انتخاب طرح من کردند و مطمئن شدند که بی خانمان ها، اسکیت بردها و مصرف کنندگان مواد مخدر را دفع می کند. طرح من بسیار انسانی تر از این بود، اما آنها به شدت عقب رانده شدند. یادم می‌آید که به آنها گفتم که کنسرت را نمی‌خواهم، اگرچه این بزرگترین چیزی بود (و احتمالاً هنوز هم هست). نمی‌توانستم خودم را مجبور کنم که بخشی از چنین چیزی باشم.

به زادگاهم بورنموث رسیدم، جایی که متوجه میله‌های فلزی روی نیمکت‌های خیابان شدم. من احتمالا میلیون ها بار از کنار آنها رد شده بودم. اما این بار، می‌توانستم ببینم که آن‌ها بازسازی شده‌اند تا افراد بی‌خانمان نتوانند روی آن‌ها بخوابند. من از آن عکس گرفتم، آن را در فیس بوک گذاشتم و توضیح دادم که چیست. روز بعد، از خواب بیدار شدم و این پست یک میلیون اشتراک داشت. مردم در سراسر جهان می گفتند که چیزهای مشابهی در مناطق محلی خود دارند. می دانستم که مهم است و چیزی که باید به چالش کشیده شود.

منبع: printmag