اگرچه تولید افزودنی تا 40 سال دیگر وجود نداشت، موری لینستر، نویسنده علمی تخیلی پرکار آمریکایی، داستان کوتاهی در سال 1945 نوشت که حاوی توصیفی ترسناک از آنچه که اکنون به عنوان چاپ سه بعدی می شناسیم، دارد.

در حالی که قهرمان لینستر، درک بردیک، برای رویارویی با یک مهاجم بیگانه مسابقه می دهد، او به یک بازوی روباتیک دستور می دهد تا لایه به لایه تکراری، یک سفینه فضایی کارگاهی را تشکیل دهد. بردیک توضیح می دهد: «سازنده پلاستیکی خستگی ناپذیر کار می کرد. پس از نقاشی‌هایی که با سلول‌های عکس اسکن می‌کند، در هوا نقاشی می‌کشد. اما پلاستیک از انتهای بازوی کشش بیرون می آید و با آمدن سفت می شود. این چیز از یک سر کشتی شروع می شود و تا انتهای دیگر آن را کامل می سازد.»

سفینه فضایی بردیک بیش از 24 ساعت طول کشید تا شکل بگیرد، یا فقط کمی بیشتر از زمانی که امروز برای بیرون ریختن یک کفش ورزشی بسیار پیچیده از یک چاپگر سه بعدی مدل‌سازی رسوب ذوب شده (FDM) طول می‌کشد. برخی از این کفش‌های کتانی پرینت سه بعدی شبیه کروک‌های قالب‌گیری شده به نظر می‌رسند. اما می توان آنها را به صورت یک تکه با زیره سفت و چسبنده، رویه کشسان، پارچه مانند و قابل تنفس، و زیره میانی با شبکه مشبک داخلی و مناطق بهینه تراکم چاپ کرد که جهش و پشتیبانی تنظیم شده را فراهم می کند.

کورنلیوس اشمیت از طریق برند خود Zellerfeld چنین کفش‌های کتانی پرینت سه بعدی را می‌سازد. او با استفاده از چند صد پرینتر سفارشی FDM، طیف وسیعی از کفش‌های آینده‌نگر را برای مشتریان در سراسر جهان تولید می‌کند که همگی از کارخانه مزرعه چاپی او در هامبورگ، آلمان ارسال می‌شوند. این جوان 28 ساله یک ارتباط سفینه فضایی نیز دارد. استارت‌آپ زلرفلد او 15 میلیون دلار سرمایه اولیه از اولین سرمایه‌گذار اسپیس ایکس، میلیاردر پیتر تیل دریافت کرد.

اما Zellerfeld تنها یکی از تعدادی از شرکت‌های اخلالگر است که قصد دارد به وعده‌های پرینتر سه بعدی که برندهای بزرگ کفش‌های کتانی در تلاش برای تحقق بخشیدن به آن هستند، عمل کند.

نایک یکی از پر سر و صداترین ها بوده است. این شرکت اولین پتنت کفش تولیدی افزودنی خود را در سال 2012 ثبت کرد، با مدیر اجرایی وقت شرکت، اریک اسپرانک، چند سال بعد پیش بینی کرد که چاپ سه بعدی با ساختن «محصول شخصی سازی شده و سریع تحویل شده که کارآمدتر و با کمترین هزینه تولید می شود، تولید کفش را انقلابی خواهد کرد». زباله.»

منبع: wired