W. A. ​​Dwiggins (1880-1956) به عنوان یک پیشگام در طراحی تبلیغات، مجله و کتاب، اثری پاک نشدنی در ارتباطات بصری قرن بیستم بر جای گذاشت. او همچنین خوشنویس، طراح حروف و تصویرگر چیره دست بود. Dwiggins، سازنده و قلع و قمع در قلب، با فرم، فرآیند، و رسانه آزمایش کرد. او همچنین یک نویسنده و

استوارت سمپل هرگز از موضع گیری خود ابایی نکرده است. سنگ بنای اخلاق او به عنوان یک هنرمند ایستادگی در برابر بی‌عدالتی‌ها در دنیای هنر بوده است، مانند اینکه برخی از رنگ‌های دارای علامت تجاری در دسترس همه باشند و مبارزه با آنیش کاپور از بدنامی Vantablack. اخیراً، سمپل هدف خود را برای فراخوانی «معماری

تبدیل شدن از مهندس هوانوردی به لحاف کاری به همان اندازه که می شود یک محور حرفه ای است. با این حال، کارولین مظلومی، هنرمند 75 ساله، بیش از پنج دهه پیش این کار را انجام داد و سپس میراثی را در دنیای هنرهای فیبر به عنوان بنیانگذار انجمن صنفی لحاف های آفریقایی آمریکایی در

میله‌های یک شهر، شهر یا محله به‌عنوان پنجره‌های مناسبی به جامعه عمل می‌کنند که مردم، ارزش‌ها، سبک، تاریخ و موارد دیگر را در داخل دیوار منعکس می‌کنند. عکاسان جیمز و کارلا موری از این قدرت میله‌ها در آخرین کتاب خود که شهر نیویورک را مستند می‌کند، با عنوان میله‌های بزرگ شهر نیویورک: 30 مؤسسه نوشیدنی

Positype که توسط طراح، خوشنویس و هنرمند حروف‌نویس نیل سامرور در سال 2000 تأسیس شد، اخیراً استقلال خود را با راه‌اندازی یک وب‌سایت جدید و 40 قلم جدید (!) تأیید کرد – کتابخانه را به 2145 فونت در 165 فونت در شش اسکریپت نوشتاری رساند. پلتفرم براق همچنین بر روی نیازهای طراحان تمرکز لیزری دارد

بازی‌های پارالمپیک 2024 پس از تداوم هیجان‌انگیز مهارت‌ها و دستاوردهای ورزشی که در المپیک به نمایش گذاشته شد، هفته گذشته به پایان رسید. این پارالمپیک بیش از 4400 ورزشکار جهانی را در خود جای داده بود که در 549 مسابقه مدال در 22 ورزش انفرادی و تیمی با هم رقابت کردند. این بازی‌های پارالمپیک علاوه

می پرسی “بیگ الی” کیست؟ یک پیش نویس برتر جدید از NCAA؟ یک امضای کلیدی از خارج از کشور؟ او هیچ کدام نیست بیگ الی طلسم لیبرتی نیویورک است. الی فیل، که با محبت توسط انبوه طرفدارانش به عنوان Big Ellie شناخته می‌شود، امسال یک فصل WNBA پرطرفدار داشته است، اگرچه وفاداران لیبرتی از زمان

چیز دیگری در آمریکا به اندازه یک سالن بولینگ نوستالژیک نیست. از آن بچه‌های دهه 90 مانند من که با شرکت در جشن تولدهای بولینگ در مراکز خرید در حومه شهر بزرگ شده‌ام گرفته تا آن‌هایی که دوران دبیرستان را در خیابان‌های محلی به یاد می‌آورند، بزرگ شدن در ایالات متحده به معنای احترام صمیمانه